ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΤΟΠΟΣ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΠΑΛΑΤΙΑΝΗΣ ΙΛΙΟΥ               
ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ : ΖΗΤΗΜΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ή ΠΕΙΣΤΗΡΙΩΝ;
ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ : ΖΗΤΗΜΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ή ΠΕΙΣΤΗΡΙΩΝ;

ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ : ΖΗΤΗΜΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ή ΠΕΙΣΤΗΡΙΩΝ;

της Δ.Τούντα

Λέει ο Χριστός στον καταδικασμένο στην κόλαση από την απανθρωπιά και απληστία του πλούσιο:«εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται». (Λουκά 26,31)  Aκούγοντάς το οι υπόλοιποι νομίζουμε ότι μιλάει για το γεγονός της πίστεως και όχι του πειστηρίου, δηλαδή αυτού που πιστοποιεί την αλήθεια. Μα το πεισθήσονται είναι παθητικής φωνής και όχι ενεργητικής (πείθω - έπιθον (β΄αορ) -πιστεύω).

Αυτές τις μέρες αρκετοί, γνωστοί και άγνωστοι, διάσημοι και άσημοι, προτιμούν να μιλάνε απαξιωτικά για τους γραφικούς Χριστιανούς που «πιστεύουν» ότι μέσω της Θείας Ευχαριστίας δεν μεταδίδεται ο «Κοροναϊός» ή οποιαδήποτε άλλη μολυσματική ασθένεια. Και έτσι η επικινδυνότητα της συνάθροισης των Χριστιανών στο ναό ταυτίζεται με την «μετάδοση μικροβίων και μόλυνσης μέσω της Θείας Ευχαριστίας».

Είναι τραγικό πως, ακόμη και μορφωμένοι άνθρωποι εθελοτυφλούν μπροστά στην πραγματική και καταγεγραμμένη ιστορία, ειδικά στην εποχή μας με την τεχνολογία της κινούμενης ή στατικής εικόνας και της γραφής τυπωμένης, ηλεκτρονικής ή άλλης, να λαμβάνει τον κυρίαρχο ρόλο. Τελικά η «μεταμοντέρνα ιδεοληψία» και ο «προοδευτικός φανατισμός» τυφλώνει χειρότερα εμάς, από τους ανθρώπους του μεσαίωνα.

Η Σπιναλόγκα είναι ένα μικρό νησί, το οποίο βρίσκεται στον κόλπο της Ελούντας στην Επαρχία Μεραμπέλλου του νομού Λασιθίου Κρήτης. Στις 30 Μαΐου του 1903 υπογράφηκε η απόφαση από το Ελληνικό Κράτος για να μετατραπεί σε νησί των λεπρών  και στις 13 Οκτωβρίου 1904 μεταφέρθηκαν εκεί 251 ασθενείς, 148 άνδρες και 103 γυναίκες. Όταν το 1913 η Κρήτη ενώθηκε με την Ελλάδα, ήρθαν περισσότεροι άρρωστοι στη Σπιναλόγκα, ενώ αργότερα δέχτηκε ασθενείς ακόμα και από άλλες χώρες χαρακτηριζόμενη σαν «Διεθνές Λεπροκομείο». Λειτούργησε έτσι μέχρι το 1957,οπότε έκλεισε, όταν θεραπεύτηκαν οι λεπροί με τη χρήση αντιβιοτικών φαρμάκων.

Μέχρι το 1947 οι λεπροί στη Σπιναλόγκα ήταν μόνοι και οργισμένοι με τον Θεό, θεωρώντας ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Ιερέας τους επισκέπτονταν δύο φορές τον μήνα, αλλά ποτέ δεν τον πλησίαζαν. Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε κάποτε να τους επισκεφθεί και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί. Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε για να λειτουργήσει. Τότε ένας από τους ασθενείς πρόβαλε στο κατώφλι του ναού λέγοντας: «Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου, μ’ έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις.  Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς τη λέπρα μου». Ο ιερέας δέχτηκε και οι χανσενικοί παραμόνευσαν στο τέλος της Λειτουργίας, βλέποντας τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνει την κατάλυση. Μετά από ένα μήνα οι λεπροί περίμεναν πως θα ’ρθει ως ασθενής κι όχι ως ιερέας. Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής κι άρχισε να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναού. Από τότε έμεινε μαζί τους.

Για δέκα ολόκληρα χρόνια από το 1947 ο ιερομόναχος Χρύσανθος Κουτσουλογιαννάκης ήταν η παρηγοριά των λεπρών στη Σπιναλόγκα[1]. Ευλογούσε και κοινωνούσε τους αρρώστους απλώνοντας το χέρι και λαμβάνοντας Θεία Κοινωνία από το ίδιο κουτάλι, χωρίς να φοβηθεί την ασθένεια και τις συνέπειες της. Οι χανσενικοί αναστήλωσαν μόνοι τους την εκκλησία και συνάμα αναστήλωσαν και την πίστη τους. Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν για το «θαύμα της Σπιναλόγκας».

Το 1957, με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε. Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1959, για να μνημονεύει τους λεπρούς μετά το θάνατό τους.

Το σύγχρονο ιστορικό παράδειγμα της Σπιναλόγκας επαναλαμβάνεται και στο Νοσοκομείο «Σωτηρία». Η «Σωτηρία» ιδρύθηκε από την Σοφία Σλήμαντο 1902 ως πρώτο «λαϊκό» Σανατόριο της Ελλάδας και έχει συνδέσει το όνομά της με την αντιμετώπιση της πνευμονικής φυματίωσης στην χώρα μας.

Ο γνωστός λαϊκός ιεροκήρυκαςΔημήτριος Παναγόπουλοςκήρυσσε στο νοσοκομείο, και τον ακολουθούσε ο ιερέας π. Δημήτριος Παπαντώνης, που εξομολογούσε τους φυματικούς και τελούσε τη Θεία Λειτουργία. Ένας γιατρός, που παρακολουθούσε τις ομιλίες του, προβληματισμένος,  λέει στον ιεροκήρυκα: «-Κύριε Παναγόπουλε, ο ιερέας είναι αδύνατον να καταλύει το περιεχόμενο του αγίου ποτηρίου. Κοινωνούν τόσοι ασθενείς από αυτό, κι όπως είναι γνωστό, το μικρόβιο της φυματιώσεως μεταδίδεται με το σάλιο. Τι κάνει λοιπόν ο ιερέας το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου που περισσεύει; Το χύνει στο χωνευτήρι; Αυτό όμως δεν είναι μεγάλη αμαρτία;   

-Τέτοιο πράγμα δεν γίνεται ποτέ, αντέτεινε ο ιεροκήρυκας. Ο Χριστός δεν μολύνεται από μικρόβια. Κι από τα άχραντα Μυστήρια δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος μολύνσεως.» Επειδή ο γιατρός δεν μπορούσε να τον πιστέψει, εκείνος τον προέτρεψε να παρακολουθήσει την επόμενη Θεία Λειτουργία, και στο τέλος να σταθεί έτσι, ώστε να βλέπει τις κινήσεις του ιερέα την ώρα της κατάλυσης. Τελικά ο γιατρός είδε τον ιερέα με τα μάτια του να καταλύει το περιεχόμενο του αγίου ποτηρίου, ρίχνοντας επιπλέον νάμα δυο-τρεις φορές και φροντίζοντας να μην μείνει ούτε ίχνος από το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου. Από τότε ο γιατρός εκκλησιαζόταν και κοινωνούσε μαζί με τους ασθενείς.[2]

Εγώ η ίδια δεν μπορώ να ξεχάσω τον καθηγητή μου στο Πανεπιστήμιο, που μας μαρτυρούσε την εμπειρία του ως παπαδοπαίδι  με έναν πατέρα ιερέα στο κέντρο της Αθήνας να κοινωνάει φυματικούς στο νοσοκομείο  και έπειτα να καταλύει το υπόλοιπο της Θείας Κοινωνίας, μένοντας υγιής ο ίδιος πάντοτε. Αυτή είναι μία μαρτυρία από τις μυριάδες που έχουν καταγραφεί και ειπωθεί για τους Ορθόδοξους ιερείς που κοινωνούσαν και κοινωνούν ασθενείς με μολυσματικές και μεταδοτικές ασθένειες ανά τον κόσμο, με την πίστη αλλά και την ατράνταχτη ιστορική βεβαιότητα για το θαύμα της Θείας Ευχαριστίας.

Τα νοσοκομεία ανέκαθεν είχαν ιερείς που τα εξυπηρετούσαν λατρευτικά. Τα ιστορικά αρχεία υπάρχουν και οι άνθρωποι είναι πραγματικοί και όχι πλάσματα της μεταφυσικής φαντασίας κάποιων. Ο δε τρόπος της Χριστιανικής Ευχαριστίας μετρά όχι δεκάδες, ούτε εκατοντάδες αλλά χιλιάδες χρόνια.

Πόσο σκοταδιστές λοιπόν μπορούμε να είμαστε, όταν αρνούμαστε να αποδεχτούμε την ιστορική πραγματικότητα; Πόσο τυφλοί και αμαθείς φαινόμαστε, όταν μένουμε σε ιδεοληψίες και παρά τα «επιστημονικά διαπιστευτήρια» που έχουμε, χαρακτηρίζουμε μεταφυσικά και ζητήματα πίστεως τα ιστορικά δεδομένα;

 

Ο παπάς που έφερε την πίστη στην ΣπιναλόγκαΟ π.Χρύσανθος Κουτσουλογιαννάκης που διέμενε και λειτουργούσε επί 10 ολόκληρα χρόνια στη Σπιναλόγκα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

⃰ Η Δ.Τούντα είναι θεολόγος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης στην Ορθόδοξη Θεολογία και πτυχίου Επικοινωνίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

 



[1] Από την εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια» και την μαρτυρία του Δημήτρη Παπαδάκη, πρώην λυκειάρχη και πρόεδρο του Λογοτεχνικού Συνδέσμου Ηρακλείου Κρήτης, βλ. http://www.mixanitouxronou.gr/o-iereas-tis-spinalogkas-poy-koinonoyse-toys-leproys/και

https://www.orthodoxianewsagency.gr/istoria-ethnika-themata/o-papas-pou-efere-tin-pisti-stin-spinalogka/

[2] Μποτσούρη Γ. Β., Ο ιεροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος (1916-1982), Αθήναι 1993, στο βιβλίο Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία, εκδ. Ι. Μονής Παρακλήτου. σελ 153.