ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΤΟΠΟΣ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΠΑΛΑΤΙΑΝΗΣ ΙΛΙΟΥ               
Εκκωφαντικό Σιωπητήριο
Εκκωφαντικό Σιωπητήριο

Εκκωφαντικό Σιωπητήριο

 

«Ο χριστιανισμός δε φαίνεται από τα αξιώματα, αλλά από την πίστη των προσώπων….

Δεν με τρομάζουν έπαρχε, ούτε η δήμευση της περιουσίας μου, ούτε η εξορία, ούτε τα βασανιστήρια με τα οποία με απειλείτε εσείς οι αυτοκράτορες.

Η περιουσία μου όλη και όλη είναι δυο παλιομπαλωμένα ράσα, σχεδόν άχρηστα, και λίγα βιβλία. Η εξορία πάλι; Μα ευλογημένε δεν ξέρεις ότι σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο είμαι και εγώ περαστικός διαβάτης όπως είσαι και συ; Όπου και να με στείλετε, τον Θεό μου θα λατρεύω, επομένως δεν με φοβίζει και αυτό».

Αυτή ήταν η απάντηση του Μ.Βασιλείου στις απειλές του έπαρχου Μόδεστου, που ήλθε ως απεσταλμένος του αρειανού αυτοκράτορα Ουάλη για να τον απειλήσει, κι ας είχαν φτάσει στο σημείο να κάψουν οι αρειανοί στη Νικομήδεια ορθόδοξους πρεσβυτέρους μέσα σε πλοίο και παντού βεβήλωναν ναούς. Σε κάποια πόλη μπήκαν στο ναό, ανέβηκαν στην αγία Τράπεζα και χόρευαν πάνω σ’ αὐτήν, ενώ αλλού όταν ο ιερέας προσπάθησε να τους εμποδίσει τον σκότωσαν επάνω στην ίδια την αγία Τράπεζα.

Κι ο Μόδεστος αναρωτιέται«Κανείς μέχρι τώρα δε μίλησε με τόσο θάρρος στο Μόδεστο, κανείς δεν είχε μπροστά μου τόση παρρησία.»

«Γιατί δε συνάντησες ποτέ σου αληθινό επίσκοπο…. Εμείς οι ορθόδοξοι, έπαρχε, είμαστε καλοί και ταπεινοί όσο κανείς άλλος. Όχι μόνο στο βασιλιά δε φερόμαστε υπεροπτικά, μα ούτε και στον πιο μικρό άνθρωπο. Αν όμως τύχει να κινδυνεύει η πίστη στο Θεό, τότε περιφρονούμε τα πάντα...»

Ο Μ.Βασίλειος πραγματικά ήταν ένα λιοντάρι του Χριστού, ένας αληθινός Χριστιανός και ένας αληθινός επίσκοπος. Γι’ αυτό έγινε Άγιος. Γι’ αυτό τον νοσταλγούμε αυτές τις μέρες. Κατά το λόγο του Χριστού «ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων»(Ιω 10,11).  Γιατί  «ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου οὗτος σώσει αὐτήν»(Μκ8,35) Και ως «ψυχή» βέβαια εννοείται η ίδια η ζωή.

 

Ζούμε σε μέρες θλίψης. Θλίψης γιατί σήμερα, Μεγάλη Τετάρτη 15/4/2020, στην Ελλάδα του κοροναϊού, πραγματικά «ὀ Χριστός ἐπράθη». Αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι σαν τις άλλες. Από την αρχή το καταλάβαμε και κάναμε υπομονή. Υπομονή, υπομονή, υπομονή, υπακοή, υπακοή, υπακοή. Υπακοή στις οδηγίες της ειδικής επιστημονικής επιτροπής, στις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, στις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου χωρίς καμία κοινοβουλευτική νομιμοποίηση της Ελληνικής κυβέρνησης. Μείναμε σπίτι, για χάρη αυτών που αγαπάμε, για να μην τους κάνουμε κακό, στερηθήκαμε την μέχρι τώρα ζωή μας για να την έχουμε ασφαλή αργότερα. Στερηθήκαμε για ένα μήνα  όμως και την εκκλησία μας, τον Ίδιο τον Χριστό, την παρηγοριά, το φως, το δρόμο μας και τη ζωή μας. Γιατί για εμάς τους Χριστιανούς είναι «ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή». (Ιω 14,6)

Κλειστές οι εκκλησίες μας, κλειστά τα κοιμητήρια, απαγόρευση κυκλοφορίας, ποινικό αδίκημα η Θεία Κοινωνία, χιλιάδες ευρώ πρόστιμα σε ένα λαό που χειμάζεται οικονομικά επί μια δεκαετία. Όταν οι αυλικοί προειδοποίησαν την Μαρία Αντουανέτα για τον φτωχό λαό που ζητάει ψωμί, εκείνη τυφλωμένη από την έπαρσή της απάντησε να φάνε «παντεσπάνι» και οδηγήθηκε δικαίως στην αιματοβαμμένη Γαλλική επανάσταση και στον προσωπικό της θάνατο.

Η φράση του Απ. Παύλου προς τους Ρωμαίους «παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα,» (Ρωμ1,28), θυμίζει τον τραγωδό Σοφοκλή στην Αντιγόνη «τὸ κακὸν δοκεῖν ποτ᾽ ἐσθλὸν τῷδ᾽ ἔμμεν' ὅτῳ φρένας θεὸς ἄγει πρὸς ἄταν»(στ.620-623),  και τελικά μπορεί να δίνει την απάντηση για αυτή την «αφασία» στην οποία έχουμε ολισθήσει ως λαός και ως Εκκλησία. Το επιχείρημα του πρόσκαιρου μέτρου και της ανυπαρξίας θρησκευτικών διωγμών δεν απαντά στο βασικό κάλεσμα του Χριστού για απελευθέρωση από τα επίγεια.

Ο φόβος και η τρομοκρατία των ημερών, κατάφεραν το ακατόρθωτο. Να βουλώσουμε εντελώς τα στόματά μας απέναντι σε κάθε «στρατιωτικό νόμο» Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, δηλαδή μιας μη δημοκρατικής διαδικασίας, και στο όνομα της παρούσας ζωής μας στερούν όχι την Μεγάλη Εβδομάδα μας, όχι το Πάσχα μας, αλλά την ίδια την Εκκλησία μας, τους ποιμένες μας, που αγαπάμε και σεβόμαστε «εἰς τύπον και τόπον» Χριστού. Νοσταλγούμε ποιμένες, όπως τον Μεγάλο Βασίλειο και τον Ιωάννη Χρυσόστομο, που στο όνομα του Χριστού μιλούσαν με παρρησία στους αιρετικούς και αιμοβόρους ηγεμόνες  για χάρη των «προβάτων» τους, χωρίς να φοβούνται για την επίγεια ζωή, αλλά αποβλέποντας στην επόμενη ζωή. Περιγράφει τους Χριστιανούς η Επιστολή προς Διόγνητον «ἐν σαρκὶ τυγχάνουσιν, ἀλλ’ οὐ κατὰ σάρκα ζῶσιν. ἐπὶ γῆς διατρίβουσιν, ἀλλ’ ἐν οὐρανῷ πολιτεύονται. πείθονται τοῖς ὡρισμένοις νόμοις, καὶ τοῖς ἰδίοις βίοις νικῶσι τοὺς νόμους».

Ναι, είναι θέμα ασφάλειας, ναι πρέπει να υπακούσουμε στους νόμους του Καίσαρα,- αφού πια αυτό έγιναν και οι σύγχρονες ψευτοδημοκρατίες μας-, ναι δεν θέλουμε να γίνουμε αιτία να την πληρώσει ο φτωχός καλοπροαίρετος ιερέας της ενορίας εξαιτίας μας, ναι καλό και ευλογημένο είναι να προσευχόμαστε στο Ταμείο μας και να κάνουμε το σπίτι μας  Μικρή Εκκλησία, ναι ας μην πάμε στο πολυπληθέστατο κοιμητήριο να κάνουμε τρισάγιο την Μεγάλη Παρασκευή, ναι ας αναστηθεί Μόνος ο Χριστός αφού οι μικροί ναοί μας δεν μας χωράνε, ούτε λίγους-λίγους, ούτε έναν –έναν.

Αλλά τελικά αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα ήταν ένα μεγάλο Μάθημα. Ένα μάθημα αλησμόνητο για το πόσο μικροί μπορούμε να είμαστε οι άνθρωποι παρά τα αξιώματά μας, παρά τις θεολογικές ή άλλες επιστημονικές μας γνώσεις, πόσο ανάξιοι ευλογημένου θάρρους και παρρησίας που μόνο ο Θεός μπορεί να χαρίσει μπροστά σε δύσκολες καταστάσεις.

 

Περιμένουμε να κηρυχθεί διωγμός (τζιχάντ ή κάτι άλλο) για να μιλήσουμε με παρρησία και να ριψοκινδυνεύσουμε την ασφάλειά μας; Περιμένουμε να πολιτεύσουμε στον ουρανό σιωπώντας;

 

Δ.Τούντα⃰

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Δ.Τούντα είναι θεολόγος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης στην Ορθόδοξη Θεολογία και πτυχίου Επικοινωνίας του Παντείου Πανεπιστημίου.